Dag 23 - 13 aug 2008 - Miami Beach Check In The Alexander Suites Hotel

Wat gisteren betreft, Chris, volgens Ronny moet je niet alles al willen weten. Er moet nog nieuws zijn voor als we thuiskomen! We laten je dus nog even in spanning. Om je nog wat nieuwsgieriger te maken; we hebben er zelfs gefilmd! Vanmorgen zijn we eerst gaan lunchen in de Golden Corral daar we niet wisten dat er niet in alle Golden Corrals aan brunch in de week werd gedaan. We waren er als eersten binnen voor de lunch. Voor $33 hebben we er onze buik vol gegeten met keus uit verschillende buffetten. Ronny koos, na al het vette eten van de voorbije dagen, voor een gezond slaatje. Ons Nieke heeft, na haar geliefkoosde puree met kip, nog een bordje of twee van haar bananas, een lekker bananenbreitje met koekjes en room erop gegeten. En daarna... zijn we, zonder enige kleerscheuren, vertrokken naar Miami. We hebben er zo'n 350km opzitten langs een snelweg om van te dromen. Een nieuw aangelegde weg en zo'n 330 km alsmaar rechtdoor zonder enige fille en drukte. Constant heb ik met de cruisecontrol aan kunnen rijden. Het verliep zeer vlot; zelfs met drie kinderen op de achterbank. Onvoorstelbaar hoe je zo'n 200 km kan rijden zonder enig huis te zien staan in de verte en niets anders wildernis rond je ziet. En daarna... kom je in de stad met enorm hoge buildings.

Na afscheid te hebben genomen van het vasteland reden we over een grote brug naar Miami Beach waar je langs het water enorme villa's waarvoor in het water grote jachten liggen. Echt om bij weg te dromen. Aan de andere kant dan weer grote buildings (hotels) met zicht op de oceaan. Ons hotel 'The Alexander Suites Hotel' hadden we meteen gevonden, klik hier om ons hotel via sateliet te bekijken. Een enorm luxe hotel waar je bij het oprijden van de oprit de wagen zelfs wordt opgehaald en geparkeerd in de garage van het hotel. De kids wisten niet wat hen te wachten stond en begrepen eerst de bedoeling niet van de boys. De koffers werden uit de wagen geladen en in stijl naar onze kamer gebracht op de negende verdieping. De lift ging enorm snel zodat we het verschil in hoogte zelfs nauwelijks merkten. Een luxe kamer met zicht op het witte strand en de oceaan. De kids slapen hier op één grote kamer met twee grote bedden. Lennert vindt het een zaligheid om niet alleen te hoeven liggen op een kamer. De meisjes kunnen zo toch nog rustig slapen zonder last te hebben van hem. Intussen hebben we het hotel al verkend. Het is hier enorm rustig; we hopen dat Lennert hier geen verandering in gaat brengen. De pool is kleiner maar wel enorm gezellig en heel wat minder druk. Vlak achter het hotel is het strand al. De kids zijn al in de Oceaan geweest. Lekker warm water en een mooi wit zandstrand met palmbomen. Intussen hebben we wel al begrepen dat het hier enorm duur is in het hotel. We zijn vanavond gaan eten in het 'Shula's Steak House' dat één van de top vijf Steak Houses in Amerika is en dit al sinds negen jaar. Het is in ons hotel gelegen en heeft uitzicht op de oceaan. Bij het onthaal merkten we al dat we er werden verwacht in dresscode maar daar hebben wij, Belgen, ons maar weinig van aangetrokken. Een bermuda en hemd of polo moet maar voldoende zijn. En we hebben onze VIP Boy, Lennert, bij. Dat moet voldoende zijn. We mochten binnen en dat zegt genoeg. Ik kreeg bij het binnenkomen, als coach, een American Footbal met de handtekening van Shula en de menu op. We wisten eerst niet wat ons te wachten stond. En we waren, bij later zien, niet de enigsten. Don Shula is, voor de mensen die net als ons niet zo bekend zijn hier, één van de gekendste American Football Coaches van de Nationale Football League. Hij is het best gekend als de coach van Miami Dolphins en is in 1993 sportman van het jaar geweest. Hij behaalde liefst 347 overwinningen. Ondertussen bezit hij reeds een 28-tal restaurants. Eénmaal aan tafel, kwamen ze de menu van op de football echt tonen. Hiermee bedoel ik: ze kwamen met een karretje waarop het verse voedsel, weliswaar onbereid, dat zodadelijk op je bord terechtkwam. De ober vertelde er een heel verhaal bij zoals herkomst, bereidingswijze, hoeveelheid,... Voor ons, als niet echte kenners, iets minder interessant. Het is hem vooral te doen om de calorietjes en de smaak. De kids kregen een speciale menu. Zij kozen voor de zoveelste keer: Chicken Fingers. Wij hebben voor een kreeftensoepje, een 12oz Filet Mignon en een gesmolten chocoladen lavacake. Nog nooit hadden we zulk lekkers gegeten. De steak smolt gewoon weg op onze tong. Van dit dessert kon de Golden Corral best nog eens iets leren. Want dessertjes zijn hier buiten de bananas van ons Nieke niet te eten. Het prijskaartje achteraf was ook om bij weg te smelten. Dit was goed voor één keer en nooit meer. Enorm prijzig mag je zeker zeggen. Maar we kunnen ervan meespreken en het was een unieke ervaring! Niet iedereen kan zeggen dat hij in Shula's Steak House is gaan dineren. Vanavond wilden we nog het Art Deco District bezoeken maar de kids zijn te moe om dit nog te doen. Het is verschoven naar overmorgen bij onze vrije dag! Ik ga nog een beetje genieten van het zicht hier en daarna lekker slapen. Tot morgen voor een lange dag Everglades.

Dag 22 - 12 aug 2008 - Laatste dag Nickhotel & Orlando

Vandaag weer even op adem gekomen. Dat was nodig na de parkdag van gisteren. Vanmorgen zijn we eerst gaan shoppen voor de kids. Deze keer naar 'Lake Buena Vista Factory Stores'. Een shoppingcenter hier niet veraf! Bij onze aankomst zijn we eerst een hapje gaan eten in de foodcourt. De kids hadden er een plekje op de "booth" uitgekozen. Hoewel Ronny liever op een stoel zit. Hij raakt dit laag bij de grond zitten niet gewoon. Je zou er zeker graag bij geweest zijn voor onze eerste winkel, Chris en Paul! Hoewel jullie dit niet zouden verwachten bij het woord shoppen. De eerste winkel die we gedaan hebben, was een 'Hard Rock Café Outlet Store', we wisten nog niet eens dat dit bestond, wij dachten dat zij alleen stores hadden aan de cafés en hotels. En of we hier een koopje hebben kunnen doen! Afwachten of we het meekrijgen maar ik hoop dat het in orde komt. Verder voor de kids gewinkeld zodat ze de winter doorkomen. En als je dan zo rondziet vind je altijd nog wel iets of je nu man bent of vrouw. Daarna zijn we teruggekeerd naar het hotel met volle tassen. Hier hebben de kids voor de laatste keer kunnen genieten van de waterglijbanen en het zwembad. Ondertussen moest er gewassen en gestreken worden en ingepakt. Nu dit alles achter de rug is kunnen we morgen vertrekken met een volle wagen richting Miami Beach. En na het buffet van vanavond kunnen we voor de laatste keer genieten van het Nickhotel. Morgen staat ons een zware rit te wachten naar Miami Beach. Tot dan!

Dag 21 - 11 aug 2008 - Busch Gardens

Bedankt, Chris, voor de mededeling dat we hier nog een tijdje mogen blijven! We willen immers geen van allen naar huis. Wij hopen (net zoals in dat reclamespotje) hier nog iets langer te mogen blijven. Dus laat ze op Zaventem de boel maar platleggen! Het pret en dierenpark Busch Gardens stond vandaag als laatste park op ons programma voor deze vakantie. Het was helemaal wat we verwacht hadden. Een park met enorme rollercoasters (die we nog nergens anders gezien hadden). Helemaal niet voor ons weggelegd. Zelfs de boot, waar we anders met plezier ingaan, hebben we niet gedaan. Hij bleef gewoon drie keer na elkaar enkele seconden gewoon onderste boven hangen en dan nog overkop. Echt niet gewoon! Als we er nog maar gewoon naar keken wisten we al genoeg. Deze keer en na de rit van gisteren nog op mijn maag te hebben liggen, ook helemaal niets voor mij! Maar... we hebben wel genoten van het zien rijden van de bakjes en de witte gezichten die uit de attracties kwamen. Vanmiddag hebben we er wel lekker gezond gaan eten in de Crown Colony waar we een enorm mooi uitzicht hadden op 'Serengeti Plain' of beter het dierenpark. Dit hebben we ook nadien nog kunnen bekijken terwijl we de trein namen richting 'Congo'. Daar zijn we uitgestapt en konden we de 'Kumba' rollercoaster van dichtbij bekijken. Waar het bij bleef. Even verderop zijn we wel in de boomstammetjes, 'Stanley Falls Flume', gegaan. De kids genoten van het waterplezier wat met zo'n hitte enorm welkom is. De leuke kermisspelen mochten voor de kids niet ontbreken. Ze hebben elks wel drie knuffels gewonnen. Bijna was ik dit weer vergeten te filmen. Gelukkig deed Ronny er mij nog tijdig aan herinneren. Hoe we al deze knuffels gaan meekrijgen in de koffer is nog maar de vraag. Daarna hebben de kids nog in een paar kleinere attracties voor hen geweest zoals 'paardemolens' waar zelfs geen volwassenen bij in mochten. Ik heb vaak moeten wegkijken want met Lennert zijn wild gedoe betrouwde ik dat voor geen haar! De wachttijden van de andere attracties liepen al vlug op tot 40 minuten en dat in zo'n hitte is niet voor ons weggelegd.

Verder hebben we vandaag wel veel dierenplezier gekend waar we niet langer dan een 15 minuten moesten voor aanschuiven. De jeepsafari was het hoogtepunt van de dag. Lennert mocht naast de ranger plaatsnemen vooraan en moest hem navigeren. De jeep reed twee keer door de rivier door en ging over bruggen. Inderdaad, Chris, nog veel leuker dan in Animal Kingdom! Lennert zijn gezicht sprak telkens boekdelen wanneer hij door het water reed. De gids vond het ook best leuk wanneer Lennert wees naar de dieren en hun naam zei in het Nederlands. Verder hebben we vandaag veel rondgewandeld en veel dieren gezien. Zelfs paarden 'Clydesdale' die op het eerste zicht lijken op een normaal boerenpaard maar hun hoeven zijn veel groter dan bij een paard. Budweiser had hier ook hun voertuigen en andere dieren zoals een ezel staan die ze gebruiken tijdens hun reclamespotjes. Bij onze trip terug naar het hotel (120 km terug) zijn we eerst in Tampa nog even gestopt bij het Hard Rock Hotel en Casino. Wij dachten dat we daar iets konden eten maar blijkbaar kon dat niet. Het was wel mooi om te zien. De kids vonden het niet erg dat daar niet kon gegeten worden want ze willen niets liever doen dan 'Golden Corral'. Vooral de puree met kip en dessertjes vallen bij hen in de smaak. Na weer goed gegeten te hebben weer huiswaarts en weer bedtijd! Jammer maar zwemmen was er na die lange dag niet meer bij. Dat zal voor morgen worden wanneer we voor de laatste dag in het Nickhotel verblijven.

Dag 20 - 10 aug 2008 - Daytona 500 Experience & Daytona Beach

Daytona stond vandaag op het programma. Vanmorgen zijn we daarom om 8:00 gaan ontbijten in het Nickhotel. De kids hebben hier Cosmo en Wanda, Dora, Spongebob en Blue ontmoet. Hun handtekeningenboekje raakt zo stilaan gevuld. Het buffet was weer enorm uitgebreid en lekker zodanig dat we vanmiddag geen van allen zin hadden om te eten.

Na dit zijn we vertrokken richting Daytona zo'n 120 km verderop. De rit viel enorm mee omdat de kids hun Nintendo meehadden voor onderweg. Wij hebben rustig kunnen genieten van het zicht onderweg. Op de parking van racecircuit van Daytona 500 experience was het enorm kalm. Dit was de enige meevaller hier vandaag. Bij het onthaal van het racecircuit bleek dat er vandaag een training bezig was en dat er geen vip hot pass tour konden krijgen die we wilden doen. Je kon enkel een gewoon bezoekje achter de schermen brengen. Na een halfuurtje wachten op een tourbusje moest Lennert nog op mijn schoot zitten ook in die hitte! Nadien bleek dat we voor hem eigenlijk niet hadden moeten betalen omdat hij nog geen 5 jaar was en hebben we ons geld hiervoor ook teruggevraagd. Vriendelijk en service-gericht waren ze hier totaal niet! Wat je anders over Amerikanen niet kan zeggen. De tour zelf viel mee hoewel wij er veel meer van hadden verwacht. We reden door de tunnel de parking op van het circuit en zagen het stadion aan alle kanten. In het midden ligt er een groot meer, de lake Lloyd. Van hieruit ging het richting Fanzone en daarna reden we door naar de Daytona's Gatorade Victory Lane waar we een foto konden nemen als echte winnaars van de race. Daarna keerden we terug naar de Dyatona 500 experience waar we een stapje terug in de tijd zetten en konden zien hoe het circuit is ontstaan en hoe de wagens geëvolueerd zijn. De race ontstond vroeger op het strand van Daytona, daarna bouwde men het stadion en zie je de auto's evolueren tot de wagens van nu die er enorm kitcherig uitzien.

Na dit gingen Ronny, Nieke en ik echt eens plaatsnemen in de driver's seat en probeerden we te racen. We namen plaats in een echte raceauto, die de kleinsten hadden mogen uitkozen, en namen plaats in de driver's seats. Er stond een groot scherm voor je waardoor het leek dat je echt op de racebaan stond. Je moest de wagen echt starten en besturen. Het was wel geen pretje want je werd dooreen geschud en kreeg het gevoel alsof je echt schuin hing op de helling. We eindigden met z'n drie laatst. Ja, het waren allemaal van die echte racers die met ons meededen. Ik was met Daphne nog voor Ronny en Lennert maar dat was te merken toen ik uit de wagen kwam.

Ik was laatst uit de starblokken gekomen maar had intussen het gaspedaal gevonden. De laatste ronde kreeg ik het enorm zwaar. Ik werd misselijk van de te hoge snelheid en begon het op mijn ademhaling te krijgen. Daphne, die als passagier meereed, kreeg het ook benauwd want zij dacht dat we niet meer uit de wagen raakten en had schrik om overkop te gaan wanneer we de helling te hoog namen. Gelukkig liep alles goed af. Hoewel ik echt misselijk was achteraf. Ja, Chris, dat gevoel had ik niet toen ik uit de Mummy kwam! Ronny was verstandiger geweest en had de kat uit de boom gekeken. Lennert, die zijn passagier was, vroeg telkens hoeveel wagens papa had voorbijgestoken maar het waren andere die hem voorbijstaken. Dat verschil zag hij niet. Ons Nieke heeft tijdens de race meer op het gras naast het parcours gereden dan op de baan zelf. Na dit hadden wij, Ronny en ik, er onze buik van vol. Ons Nieke, die er niet genoeg van kreeg is nog twee keer in de Arcade gaan racen. Toch hielden wij het na het zien van de nieuwste technologie van racewagens hier voor bekeken en trokken naar Daytona Beach.

Dit is het meest bekende witte strand ter wereld omdat je hier met de wagen op het strand mag rijden. Het was er zo warm dat we het na een kwartiertje ook hier voor bekeken hielden en besloten om in het hotel te gaan zwemmen. Eerst hebben we nog een kort bezoekje aan Ponderosa Steakhouse gebracht. Een heel goedkoop en goed buffetrestaurant maar niet zo echt proper en gezellig vonden wij. We hebben er kennis gemaakt met de Booth. Dit is een tafel met zitbanken. Je zat er werkelijk bijna op de grond en had weinig plaats aan tafel. Gelachen hebben we er zeker gedaan! En omdat we snel hadden kunnen eten hadden de kids nog tijd om het zwembad in te duiken. Na een douche en een spelletje playstation (dat ze kochten in Best Buy) zijn ze hun bed ingedoken. Slapen zullen ze zeker doen na zo'n dag vol belevenissen!

Dag 19 - 09 aug 2008 - Rustdag in Nickelodeon Hotel

Vandaag een rustdag gehouden. Vanmorgen het verslag voor de blog geschreven terwijl de kids volop hebben kunnen genieten van het zwembad en de waterglijbanen. Na de middag zijn we naar ‘Dora & Diego’s Animal Jam’ geweest. Dit is een kinderfeestje met snoep en drank in Nickelodeonhotel. De kids werden er geanimeerd hoewel ik vaak voor tolk heb moeten spelen. Ze hebben er gedanst met Dora en Diego, een fotokader gemaakt en zijn daarne met hen op de foto gemogen. In hun handtekeningenboekje staan inmiddels twee stempels. Morgen gaan we terug ontbijten met de figuurtjes want ze willen ze natuurlijk allemaal verzamelen want Spongebob mag zeker niet ontbreken. Op het einde van het feestje kregen ze elk nog een leuke verrassing nl. een rugzakje met een CD met Nickliedjes in en snoep. Na dit kon de pret bij de kleinsten niet op. Zij hebben genoten. Ons Nieke voelde zich er een te groot voor maar toen de verrassing in aantocht kwam vond ze het wel oké. Na dit zijn we gaan eten hier in het hotel. Een Italiaans buffet. Ik moet bekennen dat ze ook hier niet kunnen tippen aan Nonkel Franco zijn gerechten. Hier kunnen ze van jou nog iets leren, nonkeltje! Na het eten zijn we richting ‘Best Buy’ getrokken om er een tweede harde schijf te gaan kopen. De onze is vol. Ronny voelde zich daar in de winkel niet zo best worden. Misschien speelt de vermoeidheid wel mee. Hij is daarom vandaag vroeg onder de wol gekropen terwijl de kids niet uit het water weg te slaan zijn. Zelfs niet om 20:30 ’s avonds wanneer de temperatuur hier ideaal begint te worden voor ons Belgen! Allez, ik ga ook nog wat genieten. Tot morgen!

Dag 18 - 08 aug 2008 - Universal Studios & Hard Rock Café Orlando

Later dan verwacht een verslag van de belevenissen van gisteren daar we te moe waren om nog iets te schrijven. Ja, opa, hier wordt je ook moe van! De Universal Studios zijn een echte aanrader en tevens voor mij het leukste park om te doen! Een enorm mooi decor waar je in rondwandelt en dan nog leuke attracties die je kan beleven! Bij het binnenrijden van het domein moesten we onze wagen in een grote overdekte parking van wel 6 verdiepingen zetten. Wij stonden op de bovenste verdieping 'Spiderman' rij 651. Dit kan je best de ganse dag onthouden anders kan het wel eens zijn dat je je auto niet meer vindt voor middernacht tot iedereen het park verlaten heeft. Met een lift moesten we naar de derde verdieping waar we langs een enorm grote laan met twee lange moonwalkers in, de walkway, terechtkwamen in 'Universal City Walk'. Deze City is nog niet het eigenlijke park maar een soort City waar zich het uitgangsleven bevindt. Je kan hier naar live shows gaan kijken (Blue Man Group), naar de cinema gaan (AMC Entertainment), lekker gaan eten in tal van etablissementen of genieten van het uitgangsleven met tal van kermisattracties,... Hier hebben we eerst een reservatie gemaakt bij het grootste Hard Rock Café van de wereld om te gaan eten om 19u. Terwijl wij hier ons ontbijt bestelden bij de boulanger heeft Ronny dit en een "Universal Express plus pass" voor ieder van ons geregeld (te vergelijken met de FastPass van DisneyWorld, enkel hier moet je ervoor betalen, voordeel is wel dat je in de Express Pass in 90% van de atrracties van toepassing is). Dit laatste is, voor een gezin als het onze, zeker de moeite waard. Met deze pas moet je niet meer aanschuiven en word je als een VIP door het park geloodst. Max moet je hier 15 minuutjes wachten om in een attractie te kunnen. Terwijl je hier anders wel een uurtje kan aanschuiven. Bij het verlaten van de City kan je twee kanten uit aangezien er twee parken aan verbonden zijn nl. 'Islands of adventure' en 'Universal Studios' waar wij naar toe gingen. Het andere park is één met veel roller coasters en dus niet voor een gezin met kleine kinderen. We hebben dit daarom uit ons programma geschrapt. Bij het binnenkomen van Universal Studios zijn we meteen richting ‘Terminator 2’ gegaan omdat het begon te regenen. Voor ons een ware opluchting omdat het dan wat afkoelt. Binnen bij Terminator 2 moesten we weer een brilletje nemen gezien we in een 3D ronde filmzaal terechtkwamen waar we, net echt, een gijzeling meemaakten en zo samen met de personages in de actie meegesleept werden. Lennert vond de robots die schoten enorm indrukwekkend. Daphne en Nieke hadden enorm veel schrik. Bij het buitengaan ontmoetten we al meteen de Simpsons waar we mee op de foto gingen. Na Marylin Monroe nog ontmoet te hebben ging het verder richting ‘E.T. Adventure’. Hier zijn we op fietsen gestapt die konden vliegen . We zijn E.T. gaan helpen om zijn levensbedreigende planeet te redden. In dit opzet zijn we geslaagd! De kids zijn dan ook nog samen met E.T. op de foto gegaan. Van hieruit ging het richting kidzone waar we Woody Woodpecker hebben ontmoet en in zijn Nuthouse Coaster zijn geweest. Dit is een kleine roller coaster speciaal voor hen. Op dit soort van attracties zijn de kids dol hoewel ze hem helemaal niet erg vonden! Zonder enige vorm van angst zijn de Lennert en Daphne samen met mij naar 'The Simpsons Ride' getrokken terwijl ons Nieke en Ronny hebben toegekeken. Het was een enorm leuke ervaring. Eerst werd je in groepjes van 8 in een soort lift gedropt met TV en bolle spiegel die constant trilde. Lennert had even schrik dat dit de vallende lift zou zijn waarvoor hij zo’n angst heeft. Dit was een wachtkamer waar je de veiligheidsvoorschriften kreeg voorgesteld in een filmje met de Simps in de hoofdrol. Daarna ging het richting rollerwagen waarmee je de filmzaal werd ingereden waar we terechtkwamen op een rollercoaster. We gingen van beneden en boven, van de ene rail op de andere, achteruit,... (maar gelukkig niet overkop!). We reden door het decor van Krustyland. Prachtig om te doen; je zit precies echt in het decor maar als je rechts of links van je ziet zie je dat je gewoon in een filmzaal zit met bewegende bakjes naast je. Een gedurfde attractie voor de kids maar voor jou, Chris, zal er niets aan zijn. Van daaruit ging het richting dierenshow 'Animal Actors'. Een liveshow waar ze lieten zien hoe dieren, die in films optreden, werden opgeleid en hoe dit soort van acties worden gefilmd. Het grappigste dier hier was wel een vijfjarige aap die verkleed was en heel wat gekke dingen kon. Ook vogels en honden animeerden ons. We beseffen dat er nog veel werk aan de winkel om onze Kikko en Kokko zover te krijgen. Aangezien jij, oma, er nog niet in slaagt om ze te temmen, vrees ik dat het ons nooit zal lukken! The Blues Brothers en The Vinyls hebben we zien optreden. Jammer dat een gestoord koppel hier steeds voor het beeld van de camera hun danskunsten wilden tonen.

Ongelooflijk hoe die oudjes wilden opvallen. Doorbreken zullen ze alvast hiermee niet! Van Jaws had Ronny graag filmbeelden gehad maar aangezien er niet mocht gefilmd worden en ik er slechts lucht van heb gefilmd zullen we jouw hulp nodig hebben, Chris, om hier iets van te maken. Een echte ramp voor Ronny! Na dit, Disaster, waar we live gingen meespelen in een film. Aan de lijve ondervonden we hoe acties worden opgenomen in een echte studio. Verschillende acties werden met mensen uit het publiek opgenomen. Een oma die aan het werken was in de tuin, een kind dat tegen een straatgevel moest staan, mensen die brokken op hun hoofd kregen, een vrouw die moest krijsen,... en daarna werden we met zijn allen in een tram gezet in een decor van een ondergronds metrostation. In deze metro deed zich een ontploffing voor van een vrachtwagen en ramp boven ramp liep de metro nog onder water. Dit alles werd gemonteerd en bij het buiten rijden kregen we de totale film te zien waar ook wij in meespeelden. Het 'Hardrock Café' verwachtte ons maar eerst nog even langs de sprekende ezel ‘Donky’ van Shrek en Viola geweest. Deze sprak de kinderen echt toe, vroeg hun namen,… Was hij echt of niet? Dat vroeg Daphne haar achteraf af. In het Hardrock Café hebben we onze ogen de kost gegeven en hebben vettige, Amerikaanse kost gegeten en een lekkere cocktail gedronken. Rockfans vinden hier zeker hun gading. Tal van platen, gitaren, en attributen van historische rockfiguren zie je hier tegen de muur hangen.

Van hieruit ging het richting Shrek 4D. Met een bril op zagen we een film waar we precies mee inzaten. We zaten op bewegende cinemastoelen en kregen heel wat waterdruppels en kriebels over ons. Als je hieruit kwam was je wel helemaal dooreen geschud. Misschien hadden we dit wel beter voor het eten gedaan. Het 'Nicktoon Blast' was de volgende stop en mocht niet ontbreken aangezien we in het Nickhotel logeren. In een bewegende raket van Jimmy Neutron (van 4x4 personen; zelfde principe als Simpsons) werden we in een wilde rit door de wereld van de Nicktoons geleid. We zagen zo o.a. 'Spongebob' en 'The rugrats'. Gezien ik 'The revenge of the Mummy' niet wilde missen, zijn we nog even hierlangs gegaan. Alleen, aangezien er geen andere kandidaten waren. Te begrijpen want het was inderdaad enorm hard en ik moet toegeven, Chris, als je dit niet beangstigend vindt, weet ik het niet meer. Ik heb tijdens deze drie minuten durende indoor roller coaster toch even het gevoel gehad dat ik hier niet levend uit ging geraken. Je wordt hier in een tempel van de Farao geleid, langs vreemde griezels kom je terecht bij een muur waar we een tweede, bruske stop doet en er precies echte kakkerlakken naar je toekomen. Daarna ging het brusk achterwaarts (wat ik niet verwachtte) en dan kerend met een hoge snelheid de duisternis in, vallend, draaiend en kerend tot je terecht komt in een kamer waar er halt houdt bij een griezel. Hier kreeg je het gevoel alsof je levend verbrand ging worden in deze ruimte. De temperatuur steeg. Een griezelige figuur vertelde ons dat dit nog maar het begin was en even ging het coaster gedoe verder tot het einde. Beangstigend vond ik de hitte. De rest was griezelig maar te doen alhoewel ik bij momenten toch mijn ogen heb toe gehouden. Iedereen was moe, vooral dan de kleinsten. Toch hebben we bij het verlaten van het park nog even halt gehouden bij de kermis in de City. Nieke koos voor een spel met waterkanonnen maar verloor jammer genoeg van een medekandidate. Daphne koos om een spel met pingpongballetjes en won een wondermooie, grote, roze knuffel van haar lievelingsreeks. Hopelijk krijgen we die nog mee in de koffer! Lennert had het intussen zo bond gemaakt tijdens het wachten bij de Mummy dat hij niets mocht doen. Voor hem werd het hoogtijd dat hij in bed kon. Het vuurwerk en de lichtshow hebben we van op het dak van de parking nog in de verte kunnen zien. In de wagen is Lennert meteen in slaap gevallen. Hij is niet meer wakker geworden voor vanmorgen. Vandaag nemen we rust na die vermoeiende dag van gisteren. Dat is nodig voor iedereen om te bekomen van alle emoties en belevenissen. Tot straks voor een korter verslag van de rustdag van vandaag!